ويژگي هاي زبان محاوره در نمايش نامه نويسي راديويي

دكترفردوس آقاگلزاده، دكترمحمود اربابي، قدرت اله عموزاده   ص ۷۷

چکیده

يكي از راههاي درك ماهيت زباني هر متن و نوشته بررسي ويژگيهاي زبانشناسي آن است. استفاده از زبان ساده در برقراري ارتباط با هر نوع مخاطب بسيار مهم است كه زبان محاوره تا حد زيادي اين مهم را برآورده مي كند. بر اين مبنا ارائه ي شيوه هاي مطلوب زبان محاوره در نمايش هاي راديويي مي تواند به شناخت چگونگي ايجاد ارتباط موثر و پويا با مخاطب كمك شاياني كند تا بتوان با بهره گيري از ظرفيت هاي زباني موجود در زبان گفتار به خلق آثاري ماندگار و تاثير گذار نايل آييم. اين پژوهش به روش اسنادي و تحليل محتواي كيفي و با استناد به نظريه ارتباطي زبان «رومن ياكوبسن» به الگويي براي ارائه شيوه هاي مطلوب و باز شناسي كاركرد هاي زبان محاوره در ادبيات نمايشي، به ويژه نمايش هاي راديويي انجام شده است. بر همين اساس در مرحله تجزيه و تحليل، چهار نمايش نامه راديويي پخش شده از راديو نمايش مشخص گرديد كه با توجه به مزايا و معايب اين رسانه، شيوه هاي مطلوب زبان محاوره در نمايش نامه نويسي راديويي، نه تنها كار ساده اي نيست بلكه حساس تر از ديالوگ نويسي در ديگر رسانه هاي ديداري- شنيداري است. در نهايت شيوه هاي مطلوب زبان محاوره در نمايشنامه نويسي راديويي را مي توان با توجه به بافت، موقعيت و نوع نمايشنامه در پنج مورد برشمرد. اول بايد جملات ساده، بي تكلف و قابل فهم بوده. دوم جملات رسا و كوتاه باشند. سوم از واژه ها و كلمات روزمره استفاده شود. چهارم كلمات شكسته شود. پنجم در آن اركان دستوري جابجا شود.

واژگان کلیدی: راديو، نمايش راديويي، زبان، زبان شناسي، نقش هاي زباني، زبان محاوره، ديالوگ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *