تغییر پارادایم سیاست رسانه: به‌سوی یک پارادایم جدید در سیاست ارتباطات

نویسنده: یان فن کویلِنبُرگ، دنیس مک کوایل.         ترجمه: سید عیسی عبدی، محمد اتابک   ص ۱۷۵

چکیده

این مقاله در مورد پارادایم‌های سیاست ارتباطات و رسانه است. در ایالات‌متحده و اروپای غربی می‌توان سه دوره پارادایمی متمایز در سیاست ارتباطات و رسانه در نظر گرفت. پارادایم  ظهور سیاست صنعت ارتباطات (تا جنگ جهانی دوم). پارادایم سیاست رسانه خدمت عمومی (۱۹۴۵ – ۹۰ / ۱۹۸۰) و دوران حاضر (۹۰/۱۹۸۰ به بعد) که درپی یافتن یک پارادایم جدید سیاست‌گذاری است. در دوره نخست، سیاست ارتباطات و رسانه، عمدتاً به ظهور تکنولوژی‌های تلگراف، تلفن و بی‌سیم ارتباط داشت. سیاست ارتباطی در آن دوره بیشتر به دنبال بیان علایق و منافع شرکت‌های مالی بود. بعد از جنگ جهانی دوم، سیاست رسانه تحت تأثیر منافع سیاسی – اجتماعی بود تا منافع استراتژیک ملی و اقتصادی. در این دوره پارادایمی، رؤیای پخش برنامه‌های خدمت عمومی، به‌ویژه در اروپای غربی، در اوج بود؛ اما از ۱۹۸۰، تمایلات تکنولوژیکی، اقتصادی و اجتماعی، تغییرات بنیادینی در جوهر و متن سیاست رسانه ایجاد کرد. در بسیاری از کشورها تا جایی که ممکن بود، دولت‌ها سیاست‌های درهم شکستن انحصار رسانه‌ای و ارتباطی و خصوصی‌سازی را اتخاذ کردند. سیاست‌های هنجاریِ سابقِ رسانه به چالش مواجه شدند و سیاست‌گذاران به دنبال پارادایم جدیدی در سیاست ارتباطات هستند. به نظرمی رسد، در پارادایم جدید گرایش به توازن (تعادل) بین ارزش‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی که بر تعریف ارتباطات و رسانه‌ها از منافع عمومی تأثیر می‌گذارد، وجود دارد. نویسندگان، مقاله را با طراحی اصول اصلی پارادایم جدید سیاست ارتباطی که به نظر می‌رسد در حال ظهوراست به پایان رساندند.

کلیدواژه‌ها: دسترسی، سیاست ارتباطی (ارتباطات)، تنوع، آزادی ارتباط، سیاست رسانه. ظهور سیاست ارتباطات و رسانه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *